Nieuws

van start, een nieuw avontuur

2021-11-04
Een droom van hoop en vertrouwen….

(verhalen van de lange weg naar de zon, van het eilandenplan en van de kinderen.)

 

De stem van mijn moeder hoorde ik gisteren, fietsend, op weg naar de kust: “Wat er ook gebeurt, je kunt elke dag opnieuw beginnen. Ik leg een jas over jouw schouders.”

Wat er ook gebeurde, hoe donker de dag of de nacht thuis soms was, altijd hield de stem van mijn moeder me op de been. Ze hield me voor moed te houden, nooit op te geven. Zoals voor bijna iedereen werd ook mijn jongensdroom aan stukken geslagen; dat is niet erg. Maar wat ik echt naar vind, nu, en eigenlijk onverdraaglijk, is de sombere, en donkere boodschap waarmee mijn kinderen, de generaties na mij, worden opgezadeld. De wereld zal vergaan, over acht jaar als we nu niet… pfff.

Nee, toch?

In 1598, midden in de Tachtigjarige Oorlog, werd een zandplaat in zee, het voormalige Noord Beveland, bedijkt door drieduizend mannen en 800 paarden. In vijf maanden tijd werd de zeedijk van 22 kilometer lengte, uit modder en slik opgetrokken, en was het nieuwe Noord Beveland realiteit.

In die ‘nieuwe wereld’ werd de lange rechte weg waar op langste dag van het jaar aan het einde van de weg de zon onder ging. Anders gezegd, er werd, midden in een gruwelijke periode van grote maatschappelijke en religieuze tegenstellingen, een nieuwe wereld gemaakt, met een weg waarover je één dag per jaar naar de zon kon wandelen.

Over dit verhaal schreef ik in 1998 een toneelstuk, wat hier, in Kats, werd opgevoerd . Nu, bedacht ik me, als toen een plan van hoop en vooruitgang werd bedacht, waarom zou dat dan nu niet kunnen? De bedijking van de Oud Noord Bevelandpolder als inspiratiebron?

Wat zijn de zorgen vandaag? Wat zijn de bedreigingen die op ons afkomen? De verandering van het klimaat en de mogelijke stijging van de zeespiegel; de energietransitie; maatschappelijke tegenstellingen en toenemende ongelijkheid tussen rijk en arm; een falende overheid en publieke diensten (een kwart van de leerlingen kan na afloop van school onvoldoende lezen en schrijven); woningnood, ruimtegebrek en de achteruitgang van de biodiversiteit. Digitalisering verandert veel op vele terreinen, ook ons werk en arbeidsverhoudingen…

Wat waarom te doen?

Om de lage landen te beschermen tegen de stijging van de zeespiegel en overvloed van water uit de rivieren is een buffer nodig; om de natuur te helpen moeten we de overgang van water en land vergroten. Om het individualisme en het eigen belang te keren moeten we de gemeenschap versterken. Hoe zorgen we voor voldoende en divers voedsel, hoe zorgen we voor voldoende, eerlijk en zinvol werk voor een ieder, hoe zorgen we voor energie en warmte?

Hoe dan?

Ik bedacht het volgende: laten we voor de kust vanaf Texel tot Duinkerken Waddeneilanden aan leggen, die als een buffer kunnen werken wanneer de zeespiegel stijgt en stormen het land bedreigen. Tussen de eilanden en de huidige kustlijn ontstaat een waddengebied, met slikken en schorren. Elk van die eilanden worden verbonden met één van onze twaalf provincies (tien eilanden voor België). Ieder eiland krijgt een specifieke taak: bv. energieproductie/ windmolens en zonneparken en waterstoffabrieken; moderne geconcentreerde (verticale) voedselproductie; logistiek (havenoverslag/ luchtvaart) bv. De eilanden, waddennatuur, bieden ruimte voor schoolkampen en dagrecreatie, en blijven de eerste honderd jaar hun functie behouden. Bedrijven die zich op de eilanden vestigen zijn daarvan verzekerd en betalen jaarlijkse pacht. (Dus geen vakantie bungalowparken of permanente bewoning de eerste 100 jaar).

Hoe betrekken we een ieder bij dit project, en hoe financieren we een en ander? De oplossing is eenvoudig: iedere belastingplichtige in Nederland gevestigd betaalt gemiddeld van zijn/ haar 18e tot 78 levensjaar  belasting naar draagkracht, een periode van zestig jaar. Van dat bedrag wat een ieder bijdraagt, zetten we vijf duizend euro om in obligaties (5 maal duizend euro, met een rendement van vijf procent), op naam van iedere belastingplichtige, en zijn niet verhandelbaar. Bij 17 miljoen mensen gaat het om een bedrag van 83 miljard euro. Na het overlijden vervallen de obligaties. Het individuele rendement, jaarlijks 250 euro, wordt uitgekeerd op de langste dag van het jaar en mag en kan niet worden gevorderd door, schuldeisers, deurwaarders of incassobureaus.

Het plan kan, en ook voor dat bedrag worden gerealiseerd, maar dat is nu niet mijn inzet. Ik ga op weg met een droom, waarmee ik hoop, perspectief en creativiteit  over te brengen voor de generatie van mijn kinderen en de generaties die achter hen komen.

Maandag 1 november ga ik met mijn fietsje van start, op zoek naar twaalf locaties langs de Hollandse en Zeeuwse kustlijn. En stap voor stap bouwen we het project de komende jaren uit. Het is te volgen op de website www.degmeenschap.nl

De fietstocht zal, wie weet, in 2025 leiden tot een boek; een film (Jessica van Tijn en Pamela Sturhoofd van Special Eyes); een project met en van kinderen uit de ommelanden voor en met kinderen uit de hoofdstad in 2025,  wanneer Amsterdam het 750 jarig bestaan zal vieren… wie weet.

Niet elke droom wordt gerealiseerd, maar er aan werken, met goede moed, met vertrouwen en optimisme mag en kan altijd. Je kan elke dag opnieuw beginnen.

 

© 2021 Jan Schuurman Hess, Kats.



Een nieuw avontuur staat op stapel

2021-08-16


Tussen 2011 en 2013 maakte ik, twee dagen per week, een voettocht door het land. De verslagen daarvan treft U aan in het archief. Een deel daarvan werd herwerkt en samengevat in de boekuitgave  'Voettocht naar het hart van het Land' (uitgeverij AtlasContact, 2014).

In 2020 was ik twee maanden te gast in Galerie T in Middelburg. Daar publiceerde ik in de vorm van een muurkrant 'het Eilandenplan' en voerde daarover publieke gesprekken, oa. met Hans Spekman en Frans Koch. In de daarop volgende maanden werd mij bevestigd door oa. de Vereniging van Waterbouwers dat dit eilandenplan realistisch is en uit te voeren. Bovendien bleek er in politiek den Haag belangstelling voor te bestaan.

Het eilandenplan heb ik intussen verwerkt in een verhaal, 'de lange Weg naar de Zon'. Dat verhaal verbindt de realisering van een droom over een nieuwe wereld in de Tachtigjarige Oorlog of de Opstand tegen de Spaanse Koning, met de ontwikkelingen in onze samenleving van vandaag en vraagstukken voor de toekomst.

Tien jaar na de Voettocht van Jan later staat aldus een nieuw avontuur op stapel. Ditmaal niet te voet, maar met een nieuwe fiets met liefst zeven versnellingen. De fietstocht voert langs de kustlijn tussen Cadzand en Huisduinen, en later, na een gedegen praktische en financiële voorbereiding en zoektocht naar bondgenoten door twaalf provincies. Ik hoop in iedere provincie zeven basisscholen te bezoeken, en daar m,n verhaal te vertellen te luisteren naar de ervaringen en dromen van de leerlingen van de hoogste klassen. En wie weet kunnen we die dromen in voorstellingen omzetten, uit te voeren op de langste dag van het jaar, langs de kustlijn, inderdaad, op twaalf locaties tussen Cadzand en Huisduinen...